Latest News Archive

Please select Category, Year, and then Month to display items
Previous Archive
29 June 2020 | Story Edward Kagiso Molefe and Dr Nico Keyser
Edward Kagiso Molefe, left, and Dr Nico Keyser.

The 2020 supplementary budget comes at a time when the ongoing COVID-19 pandemic is causing widespread disruption in the world’s economy and continues to affect it negatively. Even though the precise economic and social consequences of the pandemic still remain uncertain, there is prevalent agreement between economists and policy makers that it will leave the world overwrought with the uncertainties of the future. According to the International Monetary Fund, the world economy is expected to contract sharply by 5,2% this year, due to the huge lockdown to curtail the spread of the COVID-19 pandemic. The South African economy is also expected to contract by 7,2% in 2020, and according to the Minister of Finance, Tito Mboweni, this is the largest contraction in almost 90 years. Therefore, the South African government currently finds itself in an unfortunate and restricted fiscal position. Minister Mboweni does not have much room to move within his emergency budget and therefore calls for a pragmatic approach, the reprioritisation of expenditure, and the implementation of austerity measures within the public sector and its state-owned enterprises (SOE).

Zero-based budgeting
However, the country should be applauded for responding to this economic shock with a set of unmatched measures. The Minister further highlighted that, for the first time in history, all stakeholders – including the private sector, labour, communities, and the central bank – participated in responding to the storm that came without an early warning system. This has proven the validity of the long-sung gospel that by working together, we can do more. R500 billion of government’s COVID‐19 economic support package was directed straight at the problem. Against the background of ongoing measures to address the pandemic in South Africa, the Minister’s supplementary budget of 2020 stressed several key aspects:

The first burning issue addressed in the supplementary budget was the mounting debt-to-GDP ratio, which is envisaged to reach 80,5% in this fiscal year, as compared to a projection of 65,6% in February. Although the Minister has confirmed strategies to curtail the debt and widening deficit, no sign of stabilisation was presented. South Africa continues to experience contracting revenue and is relying extensively on loans from international sources, since savings is a non-starter. The Minister has also called for zero-based budgeting as one of the strategies in building a bridge to recover, and to close the mouth of the ‘hippopotamus’, which is eating our children’s inheritance. The zero-based budgeting is a big step in the right direction; it will make all role players in government understand the economic crisis we are facing. 

Prioritising infrastructure development
The other positive part of the supplementary budget was the prioritisation of infrastructure development. The South African government has already considered almost 177 infrastructure projects that will assist in boosting the economy and curtailing unemployment. The Sustainable Infrastructure Symposium, hosted by President Cyril Ramaphosa, announced 55 projects that are ready to be rolled out in due course. Government needs to further stimulate its partnership with the private sector to ensure more infrastructure development and job creation. Infrastructure development will also ensure jobs for the unskilled labour force, which makes up the largest part of our unemployment. 
In terms of job creation, an economic support package of R100 billion has been set aside for a multi-year, comprehensive response to our job emergency. Moreover, the President’s job creation and protection initiative will be rolled out over the medium term. This will include a repurposed public employment programme and a Presidential Youth Employment Intervention. The country is looking forward to further details regarding this presidential initiative, particularly with regard to the Presidential Youth Employment Intervention, as the youth is the future of this country.
Despite the envisaged revenue adjustment of R1,43 trillion to R1,12 trillion, the country is expected to continue spending. An additional R21 billion is allocated for COVID‐19‐related health-care spending. The supplementary budget has also proposed a R12,6 billion allocation to front-line services. An additional R11 billion is set aside towards improved water and sanitation, and an additional R6,1 billion for youth employment ensures that the most vulnerable are supported. However, the effectiveness of this allocation in the supplementary budget is sorely dependent on the ability of our government apparatus to spend the money.   

Opening the economy
The only worrying issue that the minister did not dwell on much, was the public sector wage bill, which still remains a challenge. According to the Minister, nearly half of the consolidated revenue will go towards the compensation of public service employees. The compensation of employees continues to put much pressure on service delivery and is pushing government in the direction of borrowing. On the other hand, the government of South Africa is still under pressure to implement the 2020 salary adjustments. However, the question still remains why the South African government is not considering the same process as the private sector or finding an alternative way of setting salaries at an appropriate, affordable, and fair level. This could save government money to focus on other areas that require financing, such as debt-service costs.

What remains evident and feasible is that South Africa should continue opening the economy to revive sectors hit hard by the great lockdown. Allowing trade to take place, doing business, and markets to function would provide the ultimate boost to a struggling economy. A reduced role by government could pave the way for the private sector to play a larger role in the economy. Moreover, structural reforms are required to create a favourable environment for growth and to restore South African fiscal credibility. 

Opinion article by Edward Kagiso Molefe, Lecturer: Department of Economics and Finance, and Dr Nico Keyser, Head of Department:  Economics and Finance

News Archive

Artikel in Die Burger: Steeds is daar die kans vir heling deur Dr Franklin Sonn
2008-04-07

Steeds is daar die kans vir heling

Dr Franklin Sonn - Kanselier van die Universiteit van die Vrystaat en ’n oud-ambassadeur.


TOE gene-navorsers uiteindelik die menslike genoom georden het, is bevind dat menslike wesens inderdaad slegs in minder as 2 % onderling verskil en andersins ooreenstem.

Dít is die goeie nuus.

In die loop van die mens se ontwikkelingsgang en in die proses van ons sosiale organisering is godsdiens-, taal- en kultuurpatrone ontwikkel wat gelei het tot territorium-afbakening en volksvorming waaruit ’n hele geskiedenis van haat, nyd en bloedvergieting ontstaan het het wat ondanks die hoë peil van die beskawing wat die postmoderne mens bereik het, steeds voortwoed.

Dít is die slegte nuus.

Gebeure op die kampus van die Universiteit van die Vrystaat (UV) het ons op onnoemlik tragiese wyse herinner aan ons menslike mislukking dat ons – ondanks die oorheersende ooreenkomste tussen ons – ons liewer op grond van die bykans een persent onderlinge verskil vergrype pleeg wat selfs by diere ondenkbaar is. Dat dit boonop op die kampus van ’n universiteit gebeur, is des te ontstellender.

Dit strek ons universiteit egter tot eer dat die verwagte strafstappe onmiddellik gedoen is en dat geen poging aangewend is om selfverskonend verduidelikings te gee of die kombers oor die kop te trek nie.

IN ’n breër konteks wys prof. Hermann Giliomee tereg daarop dat die tydskrif The Economist ’n opname van Markinor gepubliseer het wat aantoon dat meerderhede in al die gemeenskappe te kenne gee dat rasseverhoudings sedert die koms van die demokrasie verbeter het.

Die afleiding daarvan is dat Suid-Afrika in al sy dimensies op die regte pad is en dat ons in die hoop op ’n beter toekoms vir ons almal voortleef. Die nasionale projek om godsdiens, taal en verskille te eerbiedig maar terselfdertyd ’n heterogene tapisserie van eenheid as nasie te bou is die meeste van ons se erns. Ondanks die terugslag is die universiteit verbind tot hierdie toekomsvisie van transformasie wat herhaaldelik leidinggewend deur die rektor, prof. Frederick Fourie, sowel as sy voorganger, prof. Stef Coetzee, uitgespel is.

Vir die UV gaan dit daarom om die pad van insluiting en eenheid diepgaande te bestuur sodat wit en swart die universiteit as tuiste vir almal sien en ervaar en om die idee van verdringing van een groep deur die ander te vermy of selfs te voorkom dat die toestand geskep word dat een groep in die proses op die vlug slaan. Ons is verbind tot die skepping van ’n nierassige universiteit en nie die toestand dat wittes buite woon en swartes binne of andersom nie.


Ons koester die begrip van medemenslikheid en agting vir ons almal se gelyke menswaardigheid op grond van ons oorheersende menslike ooreenkomste en gedeelde waardes. Ons staan rassisme teen, of dit nou van wit of van swart kom. Ons wil nie aan die eenkant versoening predik maar in waansinnige onderlinge verdeeldheid en agterdog voortleef nie. Almal moet die wonder beleef van die moontlikheid dat ons een kan wees.

Ons waardeer dit opreg dat daar van die kant van ons minister Naledi Pandor paslike veroordeling van die rassevoorval uitgespreek is, maar dat sy onmiddellik die fokus geplaas het op die geleenthede wat die geval vir al ons kampusse maar ook vir ons land bied.

Eweneens ervaar ons die reaksie van die rektore van nasionale universiteite as aandoenlik positief waar die vanselfsprekende veroordeling gepaardgegaan het met die oorheersende geneigdheid om as leiers van meer rassige kampusse intellektuele leiding te probeer gee in die bepaling van waar ons land staan in die hantering van rassisme, ons erfsonde.

Ons is maar alte bewus daarvan dat ons ongelukkige geskiedenis van kolonialisme en apartheid nog vars in die geheue is. In ons euforie oor die koms van die demokrasie, wat gegrond is op ons grondwetlike verklaring van ons eenheid, was ons nietemin miskien naïef om te dink dat ons in werklikheid nou een is. Dit was bloot die aanhef. Jody Kollapen van die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie het iets beet wanneer hy aanvoer dat ons wel versoening omhels het, maar naïef gedink het dat solank ons die konsep op ons lippe neem, dit alles sal regmaak. Ons stem saam dat daar inderdaad steeds baie werk te doen is.

Ons wil te maklik die omvang van die taak om ’n nierassige nasie te bou geringskat. Ons misken heel dikwels die inherente gebrek aan kapasiteit by mense om op hul Godgegewe ooreenkomste te fokus. Dit lyk asof mense veel meer geneig is om verskille, gewaand of eg, te beklemtoon. Dit is ’n deel van ons menslikheid. Daar is ’n ontstentenis van leiding van byvoorbeeld ons kerk. Die kerk verkondig met heilige preweling ons eenheid in Christus, maar verdedig onmiddellik daarna dawerend verdeeldheid in die kerk. Ons pas regstelling in die werkplek toe sonder om werklik aandag te gee aan en bronne beskikbaar te stel vir die hantering van geregverdigde swart woede en sonder om begryplike aanmatiging en meerderwaardigheid te versoen met ewe begryplike wit verydeling en vervreemding.

Ons ag diversiteit as ’n gegewe sonder om genoegsame werk daarvan te maak om die rykheid van ons heterogeniteit in te bou in die nierassige eenheidstaat wat ons voorsien. Ons begaan ook die fout om die erfsonde van rassisme as net ’n Suid-Afrikaanse fenomeen te eien en is geskok as ons opmerk hoe diep die kloof tussen groepe in Amerika steeds lê.

SENATOR BARACK OBAMA se toespraak in Philadelphia spreek tot die hart van die kwessie oor hoe moeilik dit is om medemenslik te wees en hoe ons sukkel om ons in ander skoene te plaas en so eenheid te bou.

Ons vergeet so maklik dat ons versugting na vrede nêrens sal kom as ons nie die aandrang verstaan dat niemand gevra word om af te skuif nie, maar dat mense bloot gevra word om op te skuif sodat almal sitplek kan kry sodat ons sodoende mekaar se menswaardigheid kan voel en verstaan. Ons almal het gelyke aanspraak op Suid-Afrikanerskap. Niemand het die reg om meerderwaardig te voel nie. Ons mag ook nie ruimte skenk aan die geboorte of oplewing van ’n nuwe veronderstelling dat gemeensaamheid gebou kan word deur rassevernedering aan die een kant en rassevergelding aan die ander kant nie. Ons in Suid-Afrika het ’n hoë prys betaal vir die beoefening asook die verdraagsaamheid. Ons moet enige vorm van rassehegemonie teenstaan.

Hoe erg die provokasie ook al by swart mense kan wees wanneer ons rassevergelding soek, ons mag dit nooit weer verdra nie. Aan die ander kant is dit ewe gevaarlik dat ons nasionale geesdrif vir vergifnis en versoening deur wit mense geag word as ’n geleentheid om terug te val in gemaksones van meerderwaardigheid en toe-eiening Ons is dit aan ons toekoms verskuldig om hierdie tendense onmiddellik raak te sien en te besweer. Dit verg dapper leierskap. Ons universiteit het rede om trots te wees op ons prestasies om groter oopheid en toeganklikheid te skep. Die afgelope 5 jaar het ons 61 studente uit lande soos die Soedan, Ethiopië, Kameroen, Botswana en Lesotho gedoktoreer. Boonop het 6 studente uit lande soos Korea en Indië by ons doktorsgrade verwerf en 11 uit lande soos Amerika en Duitsland. Dit is ons trots.

Ons aan die UV is dit aan ons land maar ook aan onsself verskuldig om nederig te bly en, waar nodig, ons hand diep in eie boesem te steek, maar terselfdertyd te beklemtoon dat ons nie gedefinieer wil word deur insidentele vergrype van ’n klein groep misleide studente nie – hoe erg hul optrede ook al is. Ons reken daarmee af, maar ons wil graag onsself erken as deelgenote aan die erfenis van die nasionale sonde van rassisme, maar ’n universiteit wat transformasie aktief nastreef. Ons is trots op ons oopheid en wat daaruit voortspruit. Op die oomblik is ons onsosiale tradisie van herkoms Afrikaans en Sotho en is ons daarop ingestel om, waar doenlik en waar dit vereis word, Engels as internasionale taal in te bou in ons pogings om mekaar te vind eerder om ons trotse kultuur tradisies te vergeet.

DIE raad, die senaat, die rektor, die personeel van die universiteit wil saam met studente en werkers opnuut geleenthede soek om in gesprek met mekaar te bly. Ons wil saam opgewonde bly oor die moontlikheid van heling, groei en transformasie wat die onlangse insident vir ons geskep het.

Artikel in Die Burger, Saterdag 22 Maart 2008

We use cookies to make interactions with our websites and services easy and meaningful. To better understand how they are used, read more about the UFS cookie policy. By continuing to use this site you are giving us your consent to do this.

Accept