Latest News Archive

Please select Category, Year, and then Month to display items
Previous Archive
17 September 2020 | Story Prof Corina Walsh | Photo Sonia du Toit (Kaleidoscope Studios)
Prof Corinna Walsh is from the Department of Nutrition and Dietetics and an NRF C-rated researcher at the University of the Free State.

The COVID-19 pandemic highlighted the challenges of food insecurity, hunger, and malnutrition that existed prior to the outbreak, but which are now affecting more individuals and households. During June 2020, three organisations – the Nutrition Society of South Africa (NSSA), the Association for Dietetics in South Africa (ADSA), and Dietetics-Nutrition is a Profession (DIP) – joined forces to call on the government to address malnutrition in all its forms. Prof Corinna Walsh from the Department of Nutrition and Dietetics at the University of the Free State (UFS) is the President of the Nutrition Society of South Africa, which aims to advance the scientific study of nutrition to promote appropriate strategies for the improvement of nutrition well-being. 

The call confirms that good nutrition is an essential part of an individual’s defence against disease and explains that malnutrition, in the forms of both over- and undernutrition, is closely related to an increased risk of illness and death, which has a considerable economic and societal impact. The Coronavirus pandemic has emphasised the importance of food security and nutritional well-being for all South Africans and has exposed the vulnerability and weaknesses of our food systems. 

How big is the problem of malnutrition in South Africa and what impact has the Coronavirus had on this situation?

The call highlights that undernutrition co-exists with the rising incidence of overweight and obesity (frequently in the same household) and resultant non-communicable diseases (NCDs) such as type 2 diabetes mellitus and hypertension. In South Africa, more than a quarter of the female adult population is overweight and more than a third is obese; it is estimated that 269 000 NCD-related deaths occur in the country annually. Obesity and NCDs are regarded as major risk factors for COVID-19 hospital admissions and complications. Over the past 20 years, the prevalence of chronic undernutrition in children has not improved, with 27% of children under the age of five being chronically undernourished. Chronic undernutrition in children manifests as impaired growth, referred to as stunting. By the age of two, this impaired growth and deficits in development become more difficult to reverse, resulting in intellectual impairment that compromises children’s school performance and employment prospects. Chronic undernutrition in children furthermore increases their future risk of obesity and non-communicable chronic diseases in adolescence and adulthood.

Although the nutrition situation in the country had been of concern prior to the pandemic, the acute nature and vast extent of the lockdown brought the plight of individuals and communities to the forefront. In addition to hunger and food insecurity and the resultant undernutrition, the pandemic also placed a focus on non-communicable chronic diseases such as obesity, hypertension, and diabetes. These comorbidities, mostly related to overnutrition, are seen to be associated with a more severe form of COVID-19 infection, as well as an increased risk of hospitalisation and death.

 With South Africa’s current economic challenges and the rise of unemployment, is the situation of malnutrition and food insecurity bound to worsen?

Food, water, sanitation, and social security are under severe pressure due to the pandemic. All of these factors are directly related to an increased risk of malnutrition. Further underlying causes of malnutrition include poverty, unemployment, and inequality, which require interventions over the medium and long term. 

The initial hard lockdown had an immediate and acute impact on households and communities in many ways. With regard to food and nutrition, these include interrupted access to food due to restrictions on travelling and informal trading; discontinuation of food and nutrition social programmes such as the National School Nutrition Programme and feeding at early childhood development programmes; increases in food prices and food expenditure; and reduced or lost income.

The pandemic came at a time when global food security and food systems were already under strain due to natural disasters, climate change and other challenges, exacerbating the need to transform food systems to be sustainable and resilient. 

What interventions are suggested to address the problem of malnutrition?

Food relief and social relief interventions, such as food parcels and social grants, could address the more immediate needs, but broader actions are required to address the underlying causes of malnutrition. 

An important first step in the fight against malnutrition will be to recognise the severity of the situation and the need for coordinated strategic efforts to address the underlying factors that contribute to malnutrition, such as insufficient access to food, affordability of fresh foods, poor health services, and a lack of safe water and sanitation. Food security and nutrition should therefore be addressed collectively with interventions aimed at tackling these factors. It will require concerted efforts from the government, the private sector and civil society to address the immediate, underlying, and structural causes of undernutrition. In view of this, the call proposes that interventions include the following:
-           Prioritise nutrition on policy agendas related to health and social security, including a regulatory framework to support access to healthy and affordable foods. Consideration can be given to a basket of subsidised healthy foods and greater regulation of prices of basic foodstuffs.
-           Provide strategic direction and ensure coordinated and aligned programming to address food and nutrition security in collaboration with other sectors, including civil society organisations. Interventions to ensure optimal nutrition should extend beyond the health-care system and should draw on complementary sectors such as agriculture, social protection, early childhood development, education, water, and sanitation.
-           Coordinate an adequate and targeted food and social relief approach, prioritising the most vulnerable and needy for short-term mitigation. Food relief should be standardised and tailored to the nutritional needs of targeted beneficiaries, especially children. 
-           Progress towards universal health coverage to ensure access to quality, essential health care. Focus on delivery of preventive nutrition services as part of the transformation and strengthening of the health system, integrating nutrition into universal health coverage as an indispensable prerequisite for longer-term benefit.
-           Prioritise the challenges faced by specific populations, including the elderly, women (especially women of childbearing age), children, and those with pre-existing medical conditions (most notably HIV/AIDS, TB, and NCDs), drawing on local structures to identify those most in need. 
-           Implement well-funded coordinated strategies to actively address the main drivers of malnutrition, paying attention to food, nutrition, and health, backed by responsive social protection mechanisms.
-           Improve access to quality nutrition care through investment in human resources to increase the number of qualified nutrition professionals, as well as education opportunities for other cadres of workers who provide nutrition services in primary care settings. Each point of contact with the health system should be recognised as an opportunity to direct caregivers to nutrition care and support services, with efficient referral pathways between sectors.
-           Promote nutrition education of the public through targeted and relevant nutrition messaging and communication campaigns.

Opinion article by Prof Corinna Walsh of the Department of Nutrition and Dietetics and an NRF C-rated researcher, University of the Free State.

 

News Archive

Volksblad: Moshoeshoe Memorial Lecture
2006-05-27

27 Mei 2006

Moshoeshoe het mense saamgebind
KONING MOSHOESHOE kon bewys dat verskeidenheid ’n bindende eienskap kan wees. Dit blyk ’n sleutelbeginsel van sy leierskap te wees – en dit is nie ’n maklike een om te begryp nie.

Jy bereik die grootste eenheid tussen onderskeidende entiteite waar jy relatief vrye ruimte aan hulle gee om hul eiesoortige kenmerke na vore te bring.

Dít blyk uit prof. Njabulo Ndebele se gedenklesing oor koning Moshoeshoe.
Lesotho; het; onder Moshoeshoe se leierskap mense van verskeie dele van die subkontinent gelok.
Dié mense het hierheen gevlug van die verwoesting wat as lifaqane bekend geword het toe Shaka sy koninkryk met militêre onderwerping verstewig het.

Ndebele het gesê daar is algemene ooreenkoms dat die oorloë wat hieruit gespruit het, die maatskaplike grondslae van talle samelewings in Suider-Afrika geskud het.

“Dit was in dié konteks dat Moshoeshoe leierskap getoon het.”
Prof. Frederick Fourie, rektor en visekanselier van die Universiteit van die Vrystaat (UV), het gesê die lesing vorm deel van ’n groter debat oor leierskapmodelle, veral die konsep van Afrika-leierskap, en die voortgesette diskoers oor nasiebou en versoening.

Die Moshoeshoe-projek is in 2004 aan die UV begin om met Suid-Afrika se eerste dekade van demokrasie saam te val.
Die projek was deel van die UV se eeufeesvieringe in 2004.
Met dié projek word geprobeer om ’n groot Afrika-leier te vereer en die UV se verbintenis tot transformasie te toon sodat ’n ware inklusiewe en nie-rassige universiteit geskep kan word.

“As die stigter van die Basoeto-nasie, word daar wyd erkenning aan koning Moshoeshoe vir sy buitengewone leierskapstyl gegee.

“Diplomasie, versoening en vreedsame naasbestaan is van die kenmerke van sy leierskap, soos getoon in sy pogings om verskillende groepe in een nasie te verenig,” sê Fourie.

KONING MOSHOESHOE, een van Afrika se eertydse groot leiers. Hy is meer as 130 jaar gelede dood. Foto: verskaf

Waarde van openbare spraak ‘nou bedreig’
AANDUIDINGS bestaan dat die waarde van openbare spraak wat hoog deur koning Moshoeshoe van Lesotho op prys gestel is, nou onder ernstige bedreiging kan wees.

Om dié rede dra hy die koning Moshoeshoe-gedenklesing op aan al dié mense in Suid-Afrika en elders wat die moed het om hul oorwoë mening uit te druk oor belangrike sake wat die samelewing in die gesig staar, het prof. Njabulo Ndebele, visekanselier van die Universiteit van Kaapstad, gesê.

Ndebele, wêreldbekende skrywer, het gesê dié lesing kom op ’n kritieke punt in Suid-Afrika se nuwe demokrasie.
Dié lesing, om die buitengewone nalatenskap van een van Afrika se groot leiers te eer, is eergisteraand op die kampus van die Universiteit van die Vrystaat (UV) gelewer en het ’n staande toejuiging deur ’n groot gehoor uitgelok.

Ndebele het gesê die mense wat hul menings uitdruk oor belangrike sake, kan rubriekskrywers, redakteurs, kommentators, alle soorte kunstenaars, akademici, koerantbriefskrywers, nie-gewelddadige optoggangers met plakkate en strokiesprentkunstenaars wees “wat ’n spieël voor ons oë sit”.

“Selfs wanneer hulle dit waag op heilige gebied, soos sommige strokiesprentkunstenaars onlangs gedoen het, herinner hulle ons net dat selfs die heilige misbruik kan word vir doeleindes wat min met heiligheid te doen het.

“Dit is hul manier om ons te help, dalk meer diepsinnig as wat ons besef, om daardie einste ruimte van heiligheid in ons lewe te bewaar.

“Hulle verdiep ons insigte deur ons begrip te verdiep.
“Dit is gepas om hul dapperheid te vier,” het Ndebele gesê.
“Hulle herinner ons dat leierskap nie al is wat ons doen wanneer ons in ’n sekere magsposisie geplaas is om ’n organisasie of ’n sekere instelling te stuur nie.”

Hy het gesê onder die mense wat gevier moet word, sluit hy nie dié in wat deur haatspraak ander aanhits om geweld te pleeg; teen; mense; wat hul andersdenkende menings lug nie.

“Dit is nie met dapperheid dat hulle aanhits nie, maar weens hul toevlug tot die narkotiese beskerming van die skare.”

Mense voel glo ál kwesbaarder
Vise-kanselier lewer Moshoeshoe-gedenklesing
’n TOENEMENDE aantal hoogs intelligente, sensitiewe en toegewyde Suid-Afrikaners oor die klas-, ras- en kulturele spektrum heen bely dat hulle – soos nog nooit tevore nie – onseker en kwesbaar voel sedert 1994.

Só het prof. Njabulo Ndebele, vise-kanselier van die Universiteit van Kaapstad, gesê in die Universiteit van die Vrystaat (UV) se eerste koning Moshoeshoe-gedenklesing.

Die onderwerp was Reflections on the leadership challenges in South Africa.
Wanneer ontembare optimiste beken hulle voel dinge is van stryk, versprei die naarheid van angs. “Dit moet iets te doen hê met ’n ophoping van gebeure wat die gevoel van dreigende inploffing oordra.”

’n Gevoel heers dat Suid-Afrika ’n baie komplekse samelewing het wat liewer eenvoudige, gesentraliseerde beheer voortbring in die hoop dat dienslewering dan beter en vinniger gedryf kan word. Die kompleksiteit van beheer word dan in ’n enkele struktuur van gesag gevestig, eerder as in die afgewentelde strukture soos wat in die Grondwet beoog word.

Dat die afgewentelde strukture nie hul grondwetlik-gedefinieerde rolle verwerklik nie, moenie toegeskryf word aan die mislukking van die beheermeganisme nie.

“Dit is te vroeg om te sê dat wat ons sedert 1994 bereik het, nie gewerk het nie,” het Ndebele gesê.
Dit lyk of ’n kombinasie van omstandighede tot die “gevoel van ontknoping” lei.
“Ek wil dit vermy om te sê: ‘Kyk na Khutsong’, asof u sal verstaan wat ek bedoel wanneer ek sê u moet na Khutsong kyk.”
Sulke kennis lei tot wanhoop, want dit roep ’n werklikheid op wat só oorweldigend is dat dit fatalisties kan wees.
Ndebele het gesê niks kon meer vreesaanjaend wees as toe ’n komplot van die Boeremag oopgevlek en sekere Boeremaglede aangekeer is nie.

Sekere Boeremaglede het van ’n maksimum-sekuriteit-tronk ontsnap. “Sover ek weet, is hulle nie weer gevang nie.
“Wat is gedoen om die gaping te oorbrug?” was een van sy vrae hieroor.
“Van só ’n belangrike saak weet die publiek nie baie nie. Die karige kommunikasie kan die gevaarlike boodskap uitdra dat óf niks gedoen word nie, óf die staat in dié saak misluk.”

Hy het gevra: “Hoekom het die kwessie van munisipale afbakening tot die situasie in Khutsong gelei? Dit lyk of die probleem voortgaan, sonder ’n oplossing in sig.”

’n Aantal soortgelyke, oënskynlik plaaslike rebellies het oor die land heen plaasgevind. “Is hier ’n patroon?”
Ndebele het na die onlangse verhoor van oud-adj.pres. Jacob Zuma, wat van verkragting aangekla was, verwys.
Dié drama blyk ver van oor te wees. Dit beloof “om ons almal sonder verligting te hou, in ’n toestand van angs”.
Die gemene draad van dié gebeure is die gevoel van ’n oneindige spiraal van probleme wat vertroue tap. Daar kan ’n sterk suggestie in al dié gebeure wees “dat ons dalk nooit sosiale samehang in Suid-Afrika gehad het nie...”

“Wat ons sekerlik oor dekades gehad het, is ’n mobiliserende visie. Kan dit wees dat die mobiliserende visie onder die gewig van die werklikheid en omvang van maatskaplike heropbouing kraak en dat die legitieme raamwerk om oor dié probleme te debatteer ineenstort?”

‘Swart mense staar hulself in die gesig’
DIE swart meerderheid staar homself nou in die gesig: dalk werklik vir die eerste keer sedert 1994.
Só het prof. Njabulo Ndebele gesê toe hy die koning Moshoeshoe-gedenklesing by die Universiteit van die Vrystaat in Bloemfontein gelewer het.

Hy het gesê dit lyk of Suid-Afrika ’n meganisme nodig het om selfvertroue te bou.
Deur dié meganisme “kan ons die situasie waarin ons is, erken, wat dit ook al is”.
“Ons het ’n meganisme nodig wat die verskillende posisies van die mededingers sal bevestig en hul eerlikheid sal bekragtig op ’n manier wat die publiek vertroue sal gee dat werklike oplossings moontlik is.”

Dit is dié soort “openheid wat nooit maklik kom nie”, wat lei tot deurbraak-oplossings.
Ndebele het gesê ’n komplekse demokrasie soos Suid-Afrika s’n kan nie oorleef met ’n enkele gesag nie.
Net veelvuldige owerhede binne ’n grondwetlike raamwerk “het ’n ware kans”.
“Kan ’n deel van die probleem wees dat ons nie in staat is om die idee van ‘opposisie’ te hanteer nie?
“Ons is verskrik dat enige van ons ‘die opposisie’ kan word.
“Dit is tyd dat ons die koms voorsien van ’n oomblik wanneer daar nie meer ’n enkele, oorweldigende, dominante politieke mag is soos wat nou die geval is nie.”

Ndebele het gesê: “Ek glo ons het dalk ’n oomblik bereik wat nie fundamenteel verskillend is nie van die ontnugterende, tóg hartversterkende nasiebourealiteite wat gelei het tot Kemptonpark in die vroeë jare negentig.”

“Die verskil tussen toe en nou is dat die swart meerderheid nie nou na wit landgenote oor die onderhandelingstafel kyk nie.

“Die swart meerderheid staar homself in die gesig: dalk werklik vir die eerste keer sedert 1994.”
Dit is weer “tyd vir visie”, het Ndebele gesê.

We use cookies to make interactions with our websites and services easy and meaningful. To better understand how they are used, read more about the UFS cookie policy. By continuing to use this site you are giving us your consent to do this.

Accept